سایت خبری تحلیلی عصر مارون

چرا راه گفتگو بسته است؟

 

فضل الله ياری د رابتکار:

" نامه مطهري به رئيس جمهوري" ، " نامه مطهري به آيت الله جنتي"، "نامه صادق زيباکلام به مطهري"، " نامه مجمع مدرسين حوزه علميه قم به رئيس جمهوري".
عناوينِ فوق طي چند روز گذشته در رسانه ها منعکس شد. در اين موارد برخي از شخصيت هاي حقيقي و حقوقي معروف، دست به انتشارِ نامه هايي سرگشاده، خطاب به شخصيت هاي حقيقي و حقوقي مشهور ديگر، زدند.
نويسندگان اين نامه ها در نوشته هاي منتشر شده خود با يادآوري برخي اصول، اتفاقات، وعده ها و خواسته هاي مطرح شده در فضاي عمومي به گيرندگان نامه ها، تلاش کرده اند آنها را وادار به اتخاذ مواضعي جديد يا متفاوت با مواضع کنوني شان کنند.
از سوي ديگر نويسندگان اين نامه ها بيش از آن که به ارسال نامه، به شخص مورد نظر بينديشند به انتشار آن در فضاي عمومي تحت عنوان "نامه سرگشاده" مبادرت مي‌کنند.
اين در حالي است که هم نويسندگان و هم گيرندگان اين نامه ها آن قدر مشهور هستند که امکان دسترسي خصوصي به همديگر برايشان ميسر باشد و بتوانند از طريق تلفن يا گفتگوي حضوري سخنان و مواضع خود را به گوش طرف مقابل برسانند اما شکل کار به گونه اي است که اين بيان مواضع در نامه هاي سرگشاده تجلي مي‌يابد. نامه هايي که اکثراً نيز بدون پاسخ مي‌مانند.
فارغ از محتويات اين نامه ها و مندرجات مختلف در آن ها، که ممکن است موضوعات ديني، اجتماعي، سياسي و فرهنگي را در برگيرد، به نظر مي‌رسد که نويسندگان اين نامه ها دو هدف عمده را در دستور کار خود دارند:
1-اتمام حجت- نويسندگان نامه هاي سرگشاده از آن جايي که اميدي به دريافتِ پاسخ از مخاطبِ اصلي نامه ندارند، بيش از آن که اطلاع رساني و ياد آوري موضوعي به مخاطب را مد نظر داشته باشند، به نظر مي‌رسد که قصد اتمام حجت دارند يا هشدار و انذاري به خاطر عدم تغييرِ رويه گيرنده نامه، به سمت او روانه مي‌کنند. امري که البته با توجه به عصبيت هاي سياسي و فرهنگي چندان هم مورد توجه گيرندگان نامه قرار نمي‌گيرد.
2- شاهد گرفتن مردم- موضوع ديگري که به نظر مي‌رسد مد نظر نويسندگان اين نامه هاست و شکلِ انتشارش نيز آن را تائيد مي‌کند، "به شهادت گرفتن مردم" و يا "جهت ثبت در تاريخ "مي باشد. اين نامه ها درحالي منتشر مي‌شوند که اولين خوانندگان آن ها نه شخص موردِ نظر، بلکه مردم عادي هستند. اين امر نشان مي‌دهد که مردم به شهادت گرفته مي‌شوند تا نويسندگان نامه بخشي از فشارِ افکار عمومي را نيز با خواسته هاي خود همراه کنند تا شايد بتوانند بر تاثيرات نامه نگاري خود بيفزايند. از سوي ديگر اين افراد با علني کردن نامه خود مي‌خواهند نشان دهند که به وظايف قانوني و شرعي متناسب با مسئوليت هاي خود پايبند بوده و آن را نحو مقتضي انجام مي‌دهند.
***
با همه اين موارد آنچه در اين زمينه خود را بهتر از هر چيزي نشان مي‌دهد اين است که نه تنها ميان ملت يا مسئولان و نخبگان، بلکه در ميان خود نخبگان جامعه نيز راه گفتگو بسته است. گويي هيچ ساز و کاري وجود ندارد که گفتگوي ميان نماينده مجلس يا مسئولان فلان تشکل با رئيس جمهور يا فلان استاد دانشگاه با نماينده مجلس را آسان کند. اين نامه ها نشان مي‌دهد که همه تلاش ها براي يک تعامل دوطرفه "گفتن و شنيدن " به درِ بسته مي‌خورد و تا اين وضعيت پا برجاست هيچ کس به نامه ها و در خواست هايي که در منظر عموم مطرح مي‌شود پاسخي نخواهد داد. اين نامه ها اگر براي قضاوت تاريخ در محکوميتِ يکي يا تبرئه ديگري مفيد و مناسب باشد، هيچ دردي از دردهاي مردمي که در زمان حال زندگي مي‌کنند را چاره نخواهد کرد.

1387 - 1394 © تمامی حقـوق این سـایت متعلق به عصر مارون می باشد .

بالا نسخه رومیزی